Nýlentar á flugvellinum í Bangkok - ótrúlega ferskar eftir 11 tíma flug

Og byrjuð að skoða hin mörgu hof borgarinnar...

Við Hildur Björg að tryggja okkur haminjgu til æviloka með því að sleppa fuglinum úr búrinu sínu

Á siglingu á Chao Phraya í Bangkok

Hinn kampakáti Einar Karl mættur til klæðskerans

Og hinn aðeins meira skeptíski Adólf líka!

Á indverskum stað í Bangkok

Á leiðinni til Siam Reap í Kambódíu

Lent í Kambódíu og túk-túk bílstjórarnir okkar mættir til þess að sækja okkur

Hið mikilfenglega Angkor Wat

Já, í Kambódíu má semsagt ekki standa upp á klósettunum

Addi í Angkor Wat

Við Einar á leiðinni í klifurleiðangur

Addi og Hildur Björg biðu niðri á meðan

Ótrúlega magnað!

Sólarupprás við Angkor Wat

Við með litlu sætu börnunum við eitt af hofunum í Angkor Wat

Ferðaflokkurinn fríði

Stelpurnar og Lómurinn! (Hvar er Valli??)

Stund milli stríða - rosa heitt og sveitt!

Einar, Hildur og Addi pósa (enn eina ferðina!)

Ta Phrom hofið (þar sem atriði í Tomb Raider var tekin upp)

Hildarnar að pósa

Túk-túkarnir sem við ókum í um svæðið í 3 daga

Lómurinn

Búddalíkneski

Lítill sætur Kambódíustrákur

Bayon hofið

Steiktar köngulær any one???

Monsoon regn!

Bjútíkvöld hjá okkur Hildunum...

Í túk-túk í Phnom Penh (höfuðborg Kambódíu)

Kambódísk bensínstöð!

Það var mikið drukkið af grænu tei í ferðinni...

Komin til Saigon eða Ho Chi Minh City í Víetnam - Hildur Björg að gæða sér á Pho Bo eða núðlusúpu nammi namm

Í Co Chi Tunnels - neðanjarðargöngunum sem Víet Cong notuðust við í stríðinu

Ein af mörgum bambusgildrum Víet Cong

Við War Remnants Museum í Ho Chi Minh City

Hrísgrjóna-pappírsgerð á Mekong Delta svæðinu

Á siglingu á Mekong ánni (það var í þeirri ferð sem ég sté á stokk og söng fyrir rútugesti!)

Mekong áin

Hin ofursvölu Hildur og Einar!

Tveir brosmildir peyjar að baða sig í (ansi drullugri!) Mekong

Ströndin í Mui Ne - takið eftir öllum Flugdreka brettunum útí sjónum - brjálaðar öldur!!!

Einsó sauðslakur við lestur Nelson Mandela (sjá þó umbúðir á hægri hendi, en það er eftir flugdreka sem rétt hjó hendina af stráknum!!!)

Hildur orðin sæt og sólarleg eftir góða strandardaga í Mui Ne...

Síðasta kvöldmáltíðin með Lóminum og spúsunni áður en þau yfirgáfu bátinn

Í fjallabænum Dalat í Mið-Víetnam - í Pool með Hollendingnum Tom

Og þarna erum við lögð að stað í skellinöðruferðina miklu með þeim Rocky og Thai

Kaffibaunir

Silkiormar - ógeðfelldir í meira lagi en afskaplega duglegir!

Í silkiframleiðslu verksmiðju

Silkiþræðir

Við stoppuðum í mörgum "minority" þorpum á leiðinni - tveir góðir vinir

Ótrúlega fallegt landslag (Central Highlands í Víetnam)

Túristahjónin Hildur og Addi

Þarna var verið að þreskja hrísgrjón (sjáið Adda og Rocky á hjólinu fyrir framan)

Hrísgrjónaakur

Lítið svín í "Pig Villages" - einu af minority þorpunum sem við stoppuðum í (þar var mikið af svínum!)

Lúin bátur

Ég og Thai minn - okkur þótti orðið afar vænt um hvort annað

Ég með karrí-varalit (sjá karrítré fyrir aftan)

Víetnamískar veiðistangir!

Enn og aftur túristahjónin Addi og Hildur - við Gia Long Falls

Addi með Rocky og Thai

Piparkorn á grein

Núðlur til þerris!

Adólf hin ofursvali!

Ég og Thai á mótorfáknum okkar

Alltaf að borða eitthvað gott - hér víetnamískt barbeque í Pleiku

Addi og Thai við eina B 52 sprengju úr stríðinu - einn heimamaður notaði sprengjuna sem hliðarstólpa!

Sorglegar eftirleifar úr Víetnam stríðinu eftir "Agent Orange" efnasprengjuhernað Bandaríkjamanna - það vaxa ekki tré á stórum svæðum auk þess sem enn þann dag í dag fæðast vansköpuð börn, 3.kynslóð, af sömu sökum (Myndin er tekin rétt við Hamburger Hill)

Á munaðarleysingjahæli í Kon Tum

Þau voru svo falleg þessi börn - og það var vel hugsað um þau þarna

Grillkvöld í Kon Tum - þarna vorum við að snæða hinn margumtalaða weasel sem reyndist vera hreysiköttur!

Og þarna erum við komin í kareokið í heimahúsinu...

...þar sem sungið var af mikilli innlifun auk þess sem stiginn var dans

Í einu af minority þorpunum - ráðhús og félagsheimili þorpsbúa (takið eftir að húsið er á stultum til þess að verjast flóðum og skriðdýrum af ýmsu tagi!)

Við skötuhjúin með hinum virðulega en afar smá þorpshöfðingja sem spilaði fyrir okkur á heimatilbúna bambushljópfærið sitt (sjá lengst til vinstri)

Addi á skriðdreka við eitt af mörkum minnisvörðum úr stríðinu

Þetta lítur nú út fyrir að Thai sé að gefast upp fyrir Adda, en svo er nú ekki. Þetta er einfaldlega síðasta morgunin í ferðinni og Thai hreinlega fallast hendur yfir rigningunni!!!

En Addi og Rocky láta nú "smá" rigningu ekkert á sig fá

Smá stopp á Ho Chi Minh Trail - í rigningu, mikilli rigningu!!!

Við leituðum skjóls hjá fjölskyldu einni og hittum þar fyrir þessar dömur, elsta (sú sem er lengst til vinstri) var 97 ára og hinar ansi fullorðnar líka!

Sú gamla - ansi fín og flott með heimalagaða tóbakið sitt

Gúlívera í Puttalandi!!!

Þarna stoppuðum við hjá ananas bónda einum og fengum besta ananas í heimi auk þess sem hann bauð upp á sardínuhressingu!

Sardínumáltíðin átti rætur að rekja til stríðsins en þá voru það einungis herforingjarnir sem nutu slíks munaðar - rússneskar sardínur í dós, vafðar inni í laufblöð og hrísgrjónapappír!

Og þá var 5 daga ævintýraferð lokið og við komin til byggða á ný - í Hoi An

Addi hugsuður

Í Hué

Þarna erum við á leiðinni frá Hué til Hanoi - 13 tíma lestarferð!

Addi kampakátur með kjúklingalegg og djúpsteikt egg

Komin til Hanoi, höfuðborgar Víetnam

Götumynd frá Hanoi - slátrarinn í hverfinu sést t.d. fyrir miðri mynd

Frönsk áhrif leynas enn víða í Víetnam - baguette sali á einu götuhorninu

Hanoi

Veitingastaður í Hanoi!

Þarna erum við komin til Kína, nánartiltekið í landamæra bænum Pingxiang - þar sem við lentum í hraðbanka og peningavandamálunum miklu en allt fór nú vel að lokum þar sem kínverji einn og "þýðöndin" hans björguðu okkur. Þetta er sjálfur "Mr. Nice Guy"

Þarna erum við komin til Yangshuo í Suður Kína - sitjum á kaffihúsi og þarna sést vel í þessi sérstöku fjöll sem voru allt í kringum bæinn

Götumynd frá Yangshuo

Kvöldgötumynd frá Yangshuo

Túristahjónin á tvímenningshjóli í sveitinni í kringum Yangshuo

Æivintýralegt landslag í Yangshuo

Ótrúleg fegurð

Túristahjónin við Moon Hill

Ég á mínu glæsta reiðfák - minnir dálítið á BMX!

Á Beer-fish veitingastaðnum í Yangshuo - það má segja að þetta hafi verið matseðillinn!

Fiskurinn bragðaðist sérlega vel og var kláraður upp til agna!

Kokkurinn klári - hinn fimmfaldi héraðsmeistari í smáfisksréttum - ásamt börnum sínum

Á siglingu á Li ánni

Hildur ofur túristi í fjallafegurðinni í kringum bæinn Xiaping

Þarna erum við komin til Shanghai - í lunch með Magnus og Linn á einhverjum úber trendí penthouse stað!

Pudong hverfið, hinir mögnuðu og mjög svo splunkunýju skýjakljúfar Shanghai borgar - fyrir rúmlega 10 árum var þetta hrísgrjónaakrar!

 Magnus og Addi á Nanjing Dong Lu - einni aðalverslunargötunni í Shanghai

Börnin í Kína nota (flestöll) ekki bleyjur - það er einfaldlega gat eða hálfgerð klauf þar sem hitt gatið er!

Hildur með The Bund - gamla kaupsýsluhverfið - í baksýn

Þarna erum við komin til Beijing og erum við hlið Forboðnu Borgarinnar

Og komin inn í Forboðnu Borgina

Addi í The Temple of Heaven Park

Það var ansi mikið mengunar mistur þennan daginn!

Addi að spila kínverskt badminton við einn heimamanninn

Temple of Heaven

Sjálfur Kínamúrinn í allri sinni dýrð!

Túristahjónin á Múrnum mikla

Hildur og kínverski vinurinn okkar sem slóst með í Kínamúrsförina

Þarna erum við komin til Tælands á nýjan leik - nánar tiltekið á eyjuna Koh Chang

Fallegt sólsetur

Strandfótbolti (Addi með boltann)

Síðasta kvöldið á Koh Chang - kvöddum tælensku vini okkar þá Od, Boyd og Neng og hinn sænska Klasse Erikson, héldum til Bangkok og svo heim á leið til Íslands - með viðkomu í Danmörku og Svíþjóð.

Köttur út í mýri setti upp á sig stýri - úti er ævintýri!!!

Takk fyrir samfylgdina allir.

Kærar kveðjur,

Hr. og Frú Bragason

...við erum komin heim með slitna skó!

Það koma fleiri myndir úr ferðalaginu á allra næstu dögum!

Kv. Frú Bragason

Já, ástin spyr ekki um aldur í Tælandi og tælenskar konur virðast falla kylliflatar fyrir vestrænum miðaldra mönnum. Jú, smekkur manna getur verið misjafn eftir heimsálfum, en ég hef aldrei séð annað eins. Hvert sem er litið er heyrast hlátrasköll og þessir menn fara hamförum í því að gleðja þessar stúlkur.

Það gætir þó mikið af andstæðum, á annað borð þessar fíngerðu stúlkur, klæddar í sitt fínast púss (þó stundum velti maður fyrir sér hvort þeim sé ekki kalt) og á hinn veginn þessir stíllausu vestrænu miðaldra menn.

Þar sem þessar stúlkur falla eflaust ekki fyrir útliti þessara manna, hlýtur ástin að koma frá hjartanu. Hún Hildur mín hefur nú oft í gegnum tíðina bent mér á að dæma ekki fólk út frá útlitinu og í Tælandi virðist það vera orða sönnu. Langir, stuttir, ljótir, laglegir, rauðhærðir eða með valbrá. Þessir menn virðast allir heilla tælensku yngismeyjarnar upp úr skónum og gleðin er mikil.

Við urðum mikið "vör við þessi pör" á kvöldin þegar við fórum út að borða, enda var eins og eyjan okkar litla Koh Chang lifnaði við þegar tók að rökkva. Þessar yngismeyjar puntaðar eins unglingsstúlkur á leið á skólaball og maður skynjaði að eftirvæntingin var mikil. Ég verð þó að viðurkenna að stundum fékk ég skrítna tilfinningu í magann þegar ég sá þessar stelpur. Þær minntu mig á Lárus Arnar þegar hann klæddist gylltum kjól móður minnar í stuttmyndinni "Rokkað á Rúmstoknum" sem við frumsýndum á kvöldvöku í F.Su fyrir nokkrum árum.

Á kvöldin þegar við komum heim á hótelið, lá ég oft í rúmi mínu og velti fyrir mér hvernig fyrstu kynnum þessa fólks væri háttað. Ég átti erfitt með að sjá þessa litlausu menn fyrir mér svona hressa í Evrópu. Hvernig fóru þeir að því að breyta svona um ham og verða svona skemmtilegir. Það var ekki eins og það væri einn og einn hress miðaldra maður, þeiri komu í kippum og oft voru þeir tveir eða þrír saman með hóp af stúlkum með sér. Þetta olli mér hugarangri en ég minntist orða Hildar og passaði að dæma ekki neinn.

Ég átti þó eftir að fá svar við þessum spurningum mínum. Þannig var nú mál með vexti að við hjónin vorum ávallt með augun opinn ef möguleiki var að borða eitthvað annað en asískan mat. Stundum komumst við í indverskan mat og Nan brauð, þess á milli í pizzur en eitt kvöldið hafði Hildur komist á snoðir um ítalskan matsölustað. Það var mikil eftirvænting í okkar herbúðum, við klæddum okkur upp og ég hugðist fá mér alvöru ítalskt pasta. Við gengum af stað í leit að þessum ítalska vetingastað en ég hafði ekki hugmynd um að þetta kvöld myndi svara öllum mínum spurningum um samskipti tælenskra kvenna og vestrænna eldri manna.

Eftir að hafa gengið dálítinn spöl fundum við veitingastaðinn. Það var eins og að ganga inn á fimm stjörnu hótel. Hvergi var til sparað, þjónarnir dekruðu við okkur og verðið var eftir því. Þetta hefði getað orðið hið rómantískasta kvöldstund en gallinn var að það var rosalega stórt diskótek við hliðina á veitingarstaðnum. Þar sem það er lítið um glugga og veggi á veitngarstöðunum í Koh Chang, einungis bambusveggir, dunaði danstónlistin yfir okkur. Það er ekki eins og maður fíli ekki góða danstónlist frá austur Þýskalandi á góðri stundu en við vorum bara ekki kominn til að dansa. Tælendingarnir voru líka svo dansþyrstir að þeir spiluðu 2-3 lög á sama tíma í mismunandi græjum. Þannig að öll súpan kom út í einni bunu. Þó svo að við hlógum bara að þessu og pöntuðum okkur að borða var það á hreinu að ég ætlaði ekki að fá mér pasta, þetta var hvorki staður né stund!

Við fengum okkur pizzur og fylgdumst með öðrum vestrænum ferðamönnum koma á veitingarstaðinn, setjast niður en standa upp eftir 5 mínútur þar sem þau fíluðu ekki tónlistina á diskótekinu. Þetta var ein sú súrasta stemmning sem ég hef lent í, ítalski staðurinn var svo flottur, maturinn vægast sagt frábær en tónlistin var ærandi.

Ég reyndi að horfa djúpt í augu ástarinnar og vera þakklátur fyrir frábæra ferð, en fljótlega var ég farinn að gæjast í gegnum bambusveggina og fylgjast með því sem var að gerast á diskótekinu. Á diskótekinu var mikið stuð, brjáluð bleik ljósastemmning og tónlistar blandan virtist fara vel í fólk. Eitt fannst mér þó skrítið það var enginn að dansa...

Stúlkurnar röðuðu sér inn á svona bása sem voru hringlaga og dilluðu sér í takt við eitt af mörgum lögun sem voru í gangi. Fyrir utan básana var búið að raða barstólum í hring og á barstólunum voru miðaldra menn að fara með gamanmál. Þeir bentu alltaf á eina stúlku, hún kom til þeirra, þeir fóru með gamanmál og það virtist eins og ef brandarinn var mjög góður þá fór stúlkan út úr básnum og þau urðu par.

Þetta þótti mér hin skrítnasta aðferð og sá ekki fyrir mér að þetta kerfi yrði tekið upp á Pakkhúsinu, enda löngu búið að loka því. Hildur var eitthvað að tala í bakgrunninum, ég kinkaði kolli en var ekkert að hlusta. Ég fylgdist grant með því sem var að gerast á diskóinu. Menn komu og fóru, kerfið virtist virka fullkomlega og allir voru ánægðir. Við stóðum upp eftir að hafa borgað matinn og gengum heim á leið. Ég áttaði mig á því að ástin var ennþá að tala og ég reyndi að fylgjast með en ég var ennþá á að hugsa um þetta velheppnaða kerfi Tælendinga til að blanda kynjum.

Tími okkar á Koh Chang hefur verið draumi líkast. Veðrið hefur haldist í 31 gráðu og við finnum lítið fyrir rakanum sem var í Bangkok. Ströndin er alveg eins og í auglýsingarbæklingnum, blár og tær sjór, pálmatré og grillveislur á ströndinni á kvöldin. Sjórinn er mjög barnavænn og fyrstu hundrað metrana út í er dýptin innan við einn meter. Hótelið okkar liggur að ströndinni og er baðsvæðið 4-5 metra frá sjónum.

Við héldum að við værum að koma á high seasoni en það er nánast ekkert fólk í sjónum. Við höfum legið mikið í sólbaði og ástin er að verða mjög brún. Ég stelst til þess að bera einungis á mig olíu en Hildur heldur sólarvörninni hátt á lofti. Til lengri tíma er ég mjög þakklátur enda hef ég ekkert brunnið en ég trúi því innst inni að sólarvörninn hægi fyrir brúnku.

Í gegnum ferðina höfum við lent í því að ókunnugt asískt fólk komi til okkar og vilja láta taka mynd af sér með okkur. Það hefur verið hið minnsta mál enda held ég að ástin búin yfir leyndum fyrirsætudraum. Á ströndinni hef ég þó þurft að segja nei, þegar ungar stúlkur koma til mín og vilja láta taka mynd af sér með mér. Það gæti ollið miskilningi ef myndir af mér á rauðu sundskýlunni með stúlkum frá Tælandi myndu rata inn á Internetið.

Við komum aftur til Bangkok í fyrradag. Við ætluðum okkur að vera á hótaeli í nýja hluta borgarinnar og reyna að versla síðustu gjafirnar. En Hildur er svo mikil hippa stelpa að hún vildi frekar fara aftur og gista í gamla hlutanum við Khao San Road. Ég gaf því eftir 5 stjörnu drauma hótelið, með gervihnattar TV og rjómabollum, sem ég var búinn að hlakka til á að gista á í nokkrar vikur. Í staðinn gistum við á máturlega subbulegu hóteli í allri bakpoka stemmningunni á Khao San Road. Það er svakaleg stemmning á kvöldin og mikið um live tónlist. Endalaust hægt að kaupa af flottum varning og fötum, við erum samt að verða södd á öllu stuðinu og hlökkum til að fljúga heim til Köben.

Flugið til Kaupmannahafnar er í kvöld og verðum komin á Kastrup um klukkan 6:00 í fyrramálið. Við munum gista hjá Anne og Kristen eina nótt í Köben. Morguninn eftir mun ég taka rútuna til Ebeltoft og hitta Klaus vin minn. Klaus ætlar að tilkynna sig veikan í vinnunni og við ætlum í golf. Hildur kemur svo til Ebeltoft á laugardag, beint í grillaðan kjúkklig á Webernum.

Planið er á fara til Árhúsar á sunnudeginum með Klaus og Helle og fljúga svo til Stokkhólm á mánudagsmorgunn. Stefnan er tekin á Uppsala til að hitta Berglindi, Daniel, Hildu Ólivíu og lille Ágúst. Það er ávallt mikið stuð á Berglindi og Daníel og hlökkum við mikið til að hitta þau. Berglind lumar líka ávallt á einhverju gómsætu í pottunum, vona samt að hún verði búinn að baka einhverjar smákökur. Við eigum síðan pantað flug heim til Íslands 7. des og verður það indælt að koma heim og sofa í rúminu á Mánaveginum.

Nú að morgni 8 des mun ég svo fara og hitta Guðmund Karl. Gummi er ávallt mjög hress og bíður upp í kaffi og konfekt. Hver veit nema Eiríkur líti inn og segji mér sögur af bróður sínum honum Eiði. Ég og Eiður áttum nú góðar stundir með vörubíla í karftöflugarðinum á Kirkjuveginum í æsku. Það kom þó að því að ég missti áhugann en Eiður heldur ótrauður áfram.

Kveðja frá hippastemnigunni í Bangkok,

Bragason.

Beijing (Peking) 31.október – 9.nóvember 

Jæja þá, bóndinn var víst búin að segja það og skrifa að frúin myndi koma með Pekingpistil fljótlega – hér kemur hann.  

Mér finnst ég nú líka aðeins þurfa að taka upp hanskann fyrir stórveldið Kína, eftir harðorð en þó einlæg skrif Adólfs i frásögnum hans hér að framan. Einhvers staðar las ég að Kína væri ekki land, Kína er heimur út af fyrir sig. Ég held að það sé orð að sönnu og til þess að reyna að skilja Kína og Kínverja verður maður að reyna að gera það út frá þeirra samhengi og ekki bera saman við hvernig við erum og hvað við gerum... 

En fyrst aðeins um höfuðborgina Beijing. Beijing er stór. Gríðarlega stór. Lonely Planet segir að flatarmál borgarinnar sé á við Belgíu!!! Semsagt BORGIN Beijing er jafnstór og LANDIÐ Belgía!  

Eftir rúmar 2 vikur á ferðalagi í Kína, vorum við orðin aðeins sjóaðari, tja ekki í kínversku (þrátt fyrir heiðarlegar tilraunir Magnúsar í að kenna okkur nokkrar grundvallarsetningar með Beijing framburði) en sjóaðri í að ferðast um Kína getum við sagt. 

Þegar við lentum á flugvellinum í Beijing og vorum búin að fá bakpokana okkar skelltum við okkur upp í leigubíl. Leigubílstjórinn talaði enga ensku. En það kom okkur nú ekki á óvart.  Full af sjáfstrausti buðum við honum “Nihau” (ávarp sem hægt er að nota kvölds og morgna á unga sem aldna) og réttum honum lítinn pappírsmiða sem á stóð nafn hótelsins og heimilisfang á kínversku (regla nr. 1 þegar maður ferðast í Kína!). Bilstjórinn kinkaði kolli eftir að hafa sett á sig lonníetturnar og lesið litla pappírsmiðann.  

Þess má til gamans geta að í tilefni Olympíuleikanna í Beijing á næsta ári, hafa leigubílstjórar borgarinnar verið skildaðir til þess að læra meiri ensku. Leigubílstjórarnir þurfa að standast próf og sýna fram á að þeir geti að minnsta kosti sagt 100 orð á ensku. Okkar leigubílstjóri var örugglega ekki byrjaður á námskeiðinu...líklegast ekki heldur allir hinir leigubílstjórarnir sem urðu á vegi okkar! 

Hótelið okkar fannst að lokum eftir smá hringsól i hverfinu. Minni enn og aftur að borgin er afar stór! Hótelið var ekki glæsihótel. En hótel samt. Og við höfðum séð þau verri, en líka betri. En það var ekki subbulegt (amk ekki svo mjög) og klukkan var margt og við þreytt. Fyrsta nóttin var ansi köld því að í Beijing var ansi kalt og hótelið var ekki útbúið ofni. Eða það var ofn, en enginn kom nú hitinn frá honum. Þá kom sér nú vel að vera ung og afar ástfangin og geta kúrt í örmum hvors annars. Og farið í tvenn sokkapör og flíspeysu. Og breitt sængina yfir nefbroddinn.  

En við ákváðum nú bara að gera gott úr þessu og gera hótelið að heimili okkar meðan á Beijing dvöl okkar stæði. Staðsetningin var mjög fín, miðsvæðis og auðvelt að taka subwayen. 

Við ætluðum bara að vera viku í Beijing en lengdum dvölina í 10 daga, þar sem það er margt að skoða i Beijing, auk þess sem við áttum eftir að ganga frá flugi til Tælands – sem reyndist ansi snúið!!! En eftir að hafa eytt hátt í þremur dögum í að bóka flug til Bangkok, hafðist það. En það var nú meira helv... umstangið!!! Fyrst reyndum við að bóka á netinu, en þar sem við vorum ekki kínverjar og vorum ekki með kínversk greiðslukort var það ekki hægt.  

Við snérum okkur því til Tourist Information, sem við vorum svo heppin að hafa í næstu götu við hótelið. Á stóru skilti fyrir utan skrifstofuna var útlistað, á ensku, hvað skrifstofan gæti aðstoðað ferðamenn með og það virtust engin takmörk. Þarna var hægt að fá hjálp við að bóka lestarmiða, rútumiða, almennar ráðlegginar, neyðarhjálp – og aðstoð við að bóka flugmiða. Einmitt það sem við þurftum – jess! Það var þó einn hængur. Það talaði engin ensku á Tourist Information. En þau voru öll af vilja gerð og afskaplega elskuleg og hjálpleg. Það fór svo að lokum að við gátum gengið frá þessum blessuðu flugmiðum, eftir að hafa tekið taxa út og suður um borgina, farið á að ég held skrifstofu allra flugfélaga í Kína. 

Það mega Kínverjarnir eiga, þrátt fyrir að léleg enskukunnátta hljóti að hamla þeim talsvert mikið í samskiptum við umheiminn, að þeir eru mjög hjálplegir. T.d. benti starfsstúlka Air China okkur á að athuga með Thai Air frekar, þar sem það væri líklegra ódýrara. Þegar við svo leituðum að almenningssíma til þess að hringja í Thai Air, gátum við ekki gert okkur skiljanleg við nokkurn mann að við þyrftum símkort. Skrifstofan var alveg að fara að loka og við urðum að ná að ganga frá flugmiðunum. Ég fann vonleysið fylla mig og ekki var laust við að eilítill klumpur myndaðist í hálsinum. Hversu erfitt gat þetta verið??? En elskuleg unglingsstúlka aumkaði sig yfir mig og lánaði mér gsm símann sinn til þess að hringja. Þegar ég svo ætlaði að borga henni fyrir (ég talaði lengi í símann hennar þar sem ég þurfti að fara í gegnum mörg skiptiborð!!) þverneitaði stúlkan fyrir það, brosti sínu breiðast og sagði hátt og snjallt „Beijing volenteering“!!! 

Jæja en aftur að Beijing, þar sem við gerðum nú ýmislegt fleira en að bóka flugmiða til Bangkok. Enda hefði nú verið fáranegt að fara alla leiðina til Beijing, einungis til þess að bóka flugmiða til Bangkok!!!  

Ferðamenn sem koma til Beijing skoða hin mörgu hof borgarinnar, fara á Torg hins himneska friðar, skoða Forboðnu borgina og fara á Kínamúrinn – og snæða hina margrómuðu Pekingönd. Auðvitað er hægt að gera ótalmargt annað en þetta er svona „must“. Við vorum engin undantekning og skunduðum af stað.  

Við völdum sunnudag til þess að skoða Forboðnu borgina og Torg hins himneska friðar. Það gerðu allir hinir líka!!! Það var að minnsta kosti ansi margt um manninn. Nánast allir hinir ferðamennirnir voru heimamenn.  

Við lentum í dálítið skondnum aðstæðum þegar við vorum á leiðinni inn í Borgina. Við stóðum við hliðið inn í sjálfa borgina, þar sem ægistór mynd af Maó formanni gnæfir yfir allt, og virtum fyrir okkur hið ægistóra Torg Hins Himneska Friðar. Allt í einu kom brosandi strákur upp að okkur og sagði eitthvað á kínversku. Ég var fullviss um að hann væri að reyna að selja okkur eitthvað og var tilbúin með hið margnotaða „No thank you“ á vörunum þegar við áttuðum okkur á að það var alls ekki það sem strákgreyið var að reyna að gera sig skiljanlegan um. Hann veifaði myndavélinni sinni og benti á kærustuna sína. Já, auðvitað, hugsaði ég, hann vill bara fá mynd af þeim saman við torgið. En það var ekki heldur það sem hann vildi. Stráksi vildi fá mynd af kærustunni sinni með okkur ÚTLENDINGUNUM! Hí hí...manni leið bara eins og „celebreties“

En Forboðna borgin er gríðarlega stór, þarna bjó Keisarinn eða Sonur Himnanna eins og hann var kallaður, um aldaraðir og eins og nafnið segir til um var þetta forboðinn staður. Enginn annar en Keisarinn í Kína og hirðin hafði aðgang að borginni. Við röltum um hofin og þröngar götur borgarinnar innan um alla hina Kínverjanan sem voru í hópferðum með leiðsögumanni. Og það voru margir slíkir hópar og nánast allir leiðsögumennirnir leiddu hver sína strolluna, vopnaðir fána og þráðlausum míkrófóni. En við komumst ein og óstudd í gegnum Borgina og lentum heil og höldnu hinum megin. 

Við skoðuðum líka Temple of Heaven, sem er hof þar sem Keisarinn lagðist á bæn fyrir góðri uppskeru og öðru góðæri í landinu og sýndi þar með góð tengsl sín við himnana. Þetta var mjög friðsæll og fallegur staður og inn í stórum lystigarði. En þennan dag var alveg rosalega þykkur mengunarmökkur yfir allri borginni, þannig að ekki var útsýnið mikið þann daginn. 

Summer Palace var annar staður sem við skoðuðum, mjög fallegur garður við stórt vatn, þar sem Keisarinn hafði sumaraðsetur.  

En það sem ég var nú búin að bíða sem hvað spenntust eftir, spennt eins og gullfiskur , var sjálfur Kínamúrinn. Kínamúrinn er eitthvað sem maður er búin að heyra um frá því að maður er lítill og á að vera eina mannvirkið sem sést frá Tunglinu (það er þó reyndar ekki rétt, fyrsti Kínverjinn fór út í geiminn árið 2003 og varð að snúa heim með þær sorgarfréttir að Múrinn mikli sæist ekki utan úr geimnum!). 

Það er hægt að fara á Múrinn á nokkrum stöðum, reyndar ansi mörgum, en sumstaðar er Múrinn lokaður. Magnus og Linn voru búin að mæla með tveimur stöðum, Simatái og Jinshánlíng,  sem væru minna túristaðir enn sá stærsti, Bádáling, sem flestir fara til. 

Til þess að gera langa sögu stutta, þá fengum við skötuhjúin okkur nokkra kalda Kilkennys á írskum pöb eitt kvöldið og hittum þar tvo skemmtilega Ástrala sem bjuggu þar í borg. Jordan var golfkennari en Jules var fjárfestir og dreymdi um að opna ávaxtadjúskeðju um heim allan. Jordan sagði að hann vissi um besta staðinn á Múrnum, hann færi sjálfur alltaf þangað með gesti. Og það sem meira var hann þekkti bílstjóra sem gæti ekið okkur þangað fyrir nokkur hundruð yuan. 

Svo þannig æxlaðist það að Mr. Ly bankaði á dyr hótelherbergis okkar einn morguninn á slaginu 9. Mr. Ly talaði enga ensku en brosti breitt og blítt og sagði „hello“.  

Dagana á undan hafði legið þung og þykk mengunarþoka yfir allri borginni, en þennan dag, síðasta daginn okkar í Beijing, skein sólin og himininn var blár (eða eins blár og hann nú verður í einni af menguðustu borgum heimsins!). Við settumst upp í bílinn hjá Mr. Ly og ókum út úr borginni. Mr. Ly var þó ekki einn á ferð, með í för var Chu Lan Way, eða Daniel eins og hann kallaði sig. Indælis náungi sem talaði ljómandi góða ensku og gat því verið “þýðönd” milli okkar og Mr. Ly. Við reiknuðum bara með að Daniel væri nokkurs konar leiðsögumaður og þar sem hann var svo indæll, hugsuðum við með okkur að við gætum alveg borgað honum einhvern skilding líka. 

Eftir athyglisverðar stundir í Shanghai var gott að geta haldið för okkar áfram. Við notuðum tölvuna hjá Magnúsi til að bóka flug til Peking. Ástin var spennt eins og gullfiskur enda margt að sjá í Peking. Magnus aðvaraði okkur þó við því að aðstæður og menningin í Peking væri ennþá frumstæðari en í Shanghai. Það kæmi mikill hreimur á tungumálið, sem skipti okkur ekki nokkru máli, en við æfðum þó samt nokkra frasa með Peking framburði. Magnus sagði okkur að bæta við skrollandi erri í lok hverrar setningar. Við höfðum lært nokkur Kínversk orð og æfðum við hjónin okkur eftir fremsta megni.

Þetta getur samt orðið heldur súr stemmning þessar skrollandi frasa æfingar stemmning. Við kunnum ekki svo mörg kínversk orð og segjum því alltaf það sama, aftur og aftur. Hildur skrollar eitthvað og við hlægjum. Ég veit ekki hvort fólk getur umgengist okkur þegar við komum heim, ég finn að við erum að verða skrítin. Samt sem áður, Bjarni Harðarson myndi falla vel inni í þennan skrollandi Peking hóp. Hann þyrfti bara að losa sig við svona 100 kíló og tosa aðeins upp á sér augun. Skora á lesendur þessarara síðu að skrolla nafnið Börkur tíu sinnum í röð.

Við vöknuðum eldsnemma og bjuggum okkur undir 5 tíma flug til Peking. Ég var nú frekar syfjaður er við gengum inn á flugstöðina enda klukkan rúmlega fimm að morgni. Ástin vill samt alltaf vera tímalega og það er bara gott mál, maður veit aldrei það geta alltaf orðið einhverjar tafir. Hún sagði að ég gæti líka lagt mig í biðstofunni, þegar við værum búinn að tékka okkur inn. Ég rendi nýja leðurjakkanum mínum upp í háls og reyndi að halda mér heitum í gegnum tékkið. Það er lykilatriði að halda værðinni ef maður ætlar að reyna að sofna í flugstöðvarbyggingunni. Ég nuddaði augun er við sýndum vegabréfin og taldi mínúturnar sem ég gæti hallaði mér.

Þegar við komum inn á biðstofuna lágu Kínverjar um allt, löngu mættir.  Það var ekki eitt sæti laust. Helvítis Kínverjarnir hugsaði ég. Við örkuðum inn á næsta biðsal, sem var ekki fyrir flugið okkar en við fengum sæti. Ég settist niður og varð að sætta mig við aðstæður. Við erum alla vega búin að panta flugið, við erum kominn í gegnum tékkið, það getur ekki neitt slæmt gerst úr þessu. Allir tungumála örðugleikar úr sögunni þangað til við komum til Peking hugsaði ég með mér um leið og ég skrollaði einn kínverskan frasa í huganum.

Fluginu var aflýst vegna vélar bilunar.

Eftir væran blund sagði ástin að við yrðum að drífa okkur yfir í rétta biðstofu svo við myndum ekki missa af fluginu. Um leið og við komum inn í biðsalinn okkar, birtust upplýsingar á ensku og á kínversku á rafrænu skilti. Fluginu er aflýst, farþegar verða að fara út um öryggishliðið að nýju að þjónustuborði 127 og bóka nýtt flug. Í leit eldsnöggt yfir biðsalinn, það hreyfði ekki nokkur maður lið, Kínverjarnir voru ekki búnir að fatta að fluginu væri aflýst. Ég greip í ástina og stökk af stað í átt að þjónustu borði 127.

Í bakrunninum heyrði ég að Kínverjarnir voru að vakna til lífsins. Á nokkrum sekúndum varð allt brjálað, öll hrúan kom hlaupandi á eftir okkur. Við hertum hraðann og náðum að vera númer þrjú í röðinni við þjónustuborð 127. Öll flugvélin, um 300 farþegar, voru í einni halarófu á eftir okkur. Ég leit á ástina með stýrurnar í augunum og hrósaði happi að vera svona framarlega í röðinni. Starfsmaðurinn á þjónustu borði 127 þurfti að finna nýtt flug fyrir alla farþega flugvélarinnar og það gekk með ólíkindum hægt. Þetta gat verið fyrsti starfsdagur þessa ágæta drengs og svitinn drap af honum.

Eftir hálftíma bið var komið að mér, þó svo ég væri númer þrjú í röðinni. Nú byrjaði stuðið, starfsmaður á þjónustuborði númer 127 talaði hvorki íslensku né ensku, en talaði fullum hálsi til mín á kínversku. Ég benti á flugmiðann og lék flugvél í von um að hann skildi að við þyrftum nýtt flug. Hversu erfitt gat þetta verið það voru allir að leita að bíða eftir nýju flugi. Kínverjarnir í röðinni voru að tryllast, fólk öskraði og sparkaði í allt sem það gat.  

Ég hef nú séð þessa heimildarþætti í sjónvarpinu, Easy Jet, þar sem óánægðir viðskiptavinir fara hamförum af reiði ef það verður seinkun eða ef þeir missa af fluginu sínu. Þið getið ímyndað ykkur muninn  á að hjálpa einum eða tveimur farþegum með einhver vandamál, eða heillri vél af 300 snarbrjáluðum Kínverjum. Þessir andskotar sem kunna enga kurteisi reyndu að troðast hvað þeir gátu fram fyrir. Ég var á tímabili með tvo á bakinu sem öskruðu stanslaust á starfsmann þjónustuborðs 127.

Starfsmaðurinn skildi ekki mig, ég ekki hann og allt í einu var hann farinn að hleypa öðrum framfyrir mig. Ég stóð eins og ugla fremst í öllu kraðarginu og fékk ekki nýja flugmiða. Ástin var mætt til hliðar við röðina og sagði hátt á ensku, þetta er ekki sanngjarnt. Það skipti engu máli, hún hefði geta sagt þetta á íslensku því þarna talaði enginn ensku.

Hvað er vandamálið; sagði ég og reyndi að ota flugmiðunum okkar að starfsmanni þjónustuborðs 127, hann leit á mig og hristi hausinn. Þetta var nú einhver aðstaða sem ég hafði nú ekki séð fyrir. Það var ekkert sem ég gat gert. Ég setti samt út olbogana eins og körfuknattleiksleikmaður og reyndi að halda stöðunni. Mér var það morgunljóst að einungis nokkrir farþegar fengu flug til Peking þennan dag, hinir yrðu að koma aftur á morgun. Við ætluðum ekki að koma aftur á morgun.

Ég var búinn að vera í röðinni í um 40 mínútur, alltaf fremstur og með öll kvikindin á bakinu. Á meðan stóð ástin til hliðar við röðina og lýsti yfir óánægju sinni með þetta óréttlæti. Þetta hefði getað verið þáttur í Fóstbræðrum, Lilli aumingi og frúin hans á flugvellinum.

Allt í einu kom ung kona og hún talaði smá ensku. Hún þurfti fyrst að skrá okkur úr frestaða fluginu, síðan kallaði hún í talstöð niður í töskurými flugvélarinnar og bað einhvern um að láta finna töskurnar okkar. Því næst þurftum við að fara í aðra röð fá nýtt flug, fara með töskurnar okkar aftur í innritunar salinn og tékka aftur inn. Það var ekki laust við það að ég væri orðinn syfjaður aftur.

Við fengum flug fjórum tímum seinna og við vorum heppinn. Ég talaði við breskan strák sem var fyrir aftan okkur í röðinni og hann þurfti að koma aftur á morgun. Við vorum nú frekar peninga lítil, engin hraðbanki á flugvellinum og Kínvarjar hafa aldrei séð Visa kort. Þannig við leituðum eftir einhverju ódýru að borða á meðan við biðum eftir fluginu. Tíu tímum seinna vorum við komin til Peking, flugið gekk vel það er ótrúlegt hvernig tíminn er stundum fljótur að líða.

Von er á Peking bloggi mjög fljótlega frá frúnni,

Bragason.

Þegar við skipulögðum þessa ágætu ferð var Kína algjört spurningarmerki, við vissum ekkert við hverju var að búast en vorum mjög spennt. Fljótlega eftir að við komum yfir landamærin frá Viétnam áttuðum við okkur á því að Kínverjar tala enga íslensku né ensku. Við komumst þó alla leiðina til Yangshou og áttum þar frábæra viku, algjört náttúruundur.

Við höfðum planað að ferðast um Kina hátt og lágt en vegalengdirnar eru ótrulegar og þess vegna urðum við að velja okkur raunhæfa ákvörðunar staði til að heimsækja þessar 3-4 vikur sem við höfðum gefið Kína. Við keyptum okkur flugmiða til Shanghai frá alþjóðaflugvellinum í Guilin og stefnan var að eyða viku þar.

Í Shanghai býr danskur skólafélagi minn Magnus Agervold ásamt ættleiddri suður Kóreskri kærustu sinni Linn Kind. Magnus er góður drengur, hann er alinn upp í Kaupmannahöfn, kemur af góðum ættum og faðir hans er virtur háskóla prófessor. Við Magnus stunduðum saman nám í ASP prógramminu í CBS í Kaupmannahöfn, ég á japanskri línu en Magnus á kínveskri. Magnus var á tíma aðalþjálfari knattspyrnuliðs ASP, sem leikur um 24 leiki á tímabili í utandeildinni í Köben. Samnemendur mínir í prógramminu voru nú ekki mjög góðir í knattspyrnu og fljólega varð ég aðalstjarna liðsins í hatri fallbaráttu liðsins. Magnus gerði mig að fyrirliða liðsins og samband okkar var því mjög sérstakt, svipað sambands Gerrards og Benitez. 

Það var því auðvelt fyrir mig að hafa samband við Magnus þegar við hjónin lentum í Shanghai. Magnus og Linn fóru með okkur út að borða fyrsta kvöldið og skemmtum við okkur konunglega. Við hjónin erum nú búinn að hafa það mjög gott í þessari ferð saman en það var kærkomið að hitta eitthvað nýtt fólk frá kunnulegum slóðum. Magnus og Linn voru á sama báti þannig að við eyddum fimm dögum af sjö í Shanghai með þeim.

Það er nú ekki mikið gamalt og gott að sjá í Shanghai, einungis skýjaklúfar og neon ljósa skylti. Endalaust verið að brjóta niður gömul hverfi og byggja ný. Við turtildúfurnar eyddum því mikið af deginum í að labba um og góna upp í loftið, á kvöldin fórum við heim til Magnúsar (alltaf jafn gaman að beygja dönsk nöfn) þar sem við spjölluðum um heim og geima.  

Mín tifinning fyrir Shanghai, er eins og að koma til New York, breiðar götur, gulir leigubílar um allt, dýrar merkjavöru búðir og amerískir skyndibita staðir. Eftir að hafa borðað grjón og gulrætur megnið af ferðinni féll spilaborgin í Shanghai. Að fá góðan mat á Kínverskum veitingastað er hægara sagt en gert. Við fórum oft með Magnusi og Linn út að borða, Linn er orðin ansi sleip í kínverskunni og gat því pantað fyrir okkur. Hinsvegar þegar við hjónin vorum ein á ferð, enduðum við títt inn á Amerískri skyndibitakeðju, KFC, Mc Donalds jafnvel Starbukcs Coffee þar sem seldar eru gómsætar ostakökur.

Það var ekki nóg, MR. Donut (Hr. Kleinuhringur) var athvarf sem við vorum farinn að rata inná daglega. Maður sér þessa staði í Amerískum bíómyndum, sultufylling, gult krem og glassúr. Allt í einu var ég farinn að líkjast Nirði vini mínum þegar hann kom heim frá USA, lítil kúla var farinn að gæjast út um pólo bolinn, svona eins og þegar ung stúlka er kominn fjóra mánuði á leið. Ég var kominn með Eið Beauty einkennið og kinnarnar orðnar vandræðalega mjúkar. Ástin úðaði líka í sig sætindunum enda hitastigið úti um frostmark og líkaminn öskriði eftir hitaeiningum. 

Já, hann er merkilegur þessi Ameríski skyndibita kúltur, það er ódýrara að borða þar en á hinum veitingastöðunum, þú veist að hverju þú gengur og öll streitan sem upp safnast í leit að einhverju öðru er ekki þess virði. Maður panntar bara super size menu og deginum er bjargað.

Ég áttaði ekki á því hvað þessir staðir erum vanabindandi fyrr en einn daginn, þegar við höfðum arkað um eina verslunarmiðstöðina framm og til baka í leit að Sizzlers. Sizzlers er Amerískt fyrirbæri, sem bíður upp á hlaðborð og stórar steikur. Þar sem ég hef aldrei búið í USA, hef ég aldrei borðað á Sizzlers. Á sólskins degi í Shanghai, umkringdur framandi menningu, arkaði ég með ástina undir arminu inn í verslunarmiðstöð í Shanghai, við það að fá hjartaáfall þar sem ég fann ekki Sizzlers.

Þetta er kyngimögnuð tilfinning sem erfitt er að lýsa, en þegar ég lít yfir öxl verður maður að velta fyrir sér, hvað var eiginlega í gangi. Besta skýringin er eflaust sú að eftir ákveðinn tíma er maður búinn að fá nóg af öllu þessu framandi kjaftæði, maður fer að leita eftir einhverju sem er kunnulegt. Ekki miskilja mig ef ég kæmist í góð hrossabjúgu eða þvalan sláturkepp yrði í mjög glaður en Amerískur skyndibiti varð að duga.

Já, þetta er frekar sorglegt, ég var farinn að gera magaæfingar í Vietnam til að undirbúa mig fyrir ströndina í Tælandi en í staðinn sit ég, eftir alla veisluna, með bumbuna yfir strenginn. Það er eins gott að Einsó er farinn að skipuleggja hlaupaleiðir í Laugardalnum í byrjun janúar. Ástin segir að þetta sé nú ekki svo slæmt, en ég veit að ég er samt kominn með lendar eins og veglegur jólagrís. 

Við gistum á business hóteli á góðum stað í franska hlutanum í Shanghai. Þegar ég hef verið að bóka hótel í ferðinni eru ákveðnir póstar sem maður leitar eftir. Loftræsting, frekar snyrtilegt, internet og gerfihnattarsjónvarp. Við vorum með 70 sjónvarps stöðvar á hótelinu, 69 voru á kínversku og ein fréttastöð flutti gleðifréttir á ensku. Já, þetta er merkilegur kúltur þessi kommúnista kúltur, ekkert nema jákvæðar fréttir.

Eftir tvo daga var ég að verða geðveikur að hafa ekki smá sjónvarp, ekkert stórfenglegt, bara ekki einhverja Kínveska sápuóperu eða gamla Samurai mynd. Til að eyðileggja nú ekki ferðina skelti ég mér úti í búð og keypti DVD spilara. Ástin var nú ekki alveg sammála í fyrstu, en í dag myndi hún ekki andmæla. Þær hafa verið margar góðar kvöldstundir sem við hjónin höfum átt fyrir framan sjónvarpið í Kína.

Mikið framboð er af DVD myndum og er sölumaður á hverju horni. Verðið fyrir eina mynd er um 30 íslenskar krónur, sem er nú bara nokkuð sanngjarnt. Gæðin eru nú bara ágæt en einstöku sinnum kemur texti sem segir að þessi mynd er ekki til sölu né leigu, einungis screening. Við hjónaleysin höfum nú dembt okkur inn í framhaldsseríuna The Unit, þar sem kaldir sérsveita menn og lauslátar eiginkonur fara með aðalhlutverk. Við höfum nú einning nælt okkur í eina og eina stórmynd. Ég mæli með ameríska tryllinum American Gangster með Russell Crowe og þessum svarta sem lék eyðnis sjúklinginn í Philadelphia.

Kínverjar eru að berjast við að iðnvæða land sitt og koma því inn á kortið. Rússarnir fóru illa út úr að einkavæða ríkis fyrirtækin sín, nokkrir menn urðu mjög ríkir en meirihluti landsins lifir við hungurmörk. Kínverjar reyna að fara mun varlegra í hlutina og dreifa stjórnsýslunni á sem flest umdæmi. Þrátt fyrir mikil umsvif og hraðar breytingar í Kína, þá blöskrar manni nú samt hversu mikil þriðja heims þjóð þeir eru. Fólk skyrpir og hendir rusli um allt og engin virðir neinar umferða reglur. Það er erfitt að sjá þessa apa stjórna heiminum eftir nokkur ár.

Hugsjónir kommúnismans lifa sterkt í Kínverjum og um allt er fólk sem ber rauðan ungliða borða á erminni, jafnvel sölufólk í hátískuverslunum. Ég held samt að þessi blessaða sveita rómantík þar sem allir eiga að vera jafnir gangi hreinlega ekki upp. Það eru alltaf einhverjir spilltir stjórnarmenn á toppinum sem taka meira en hinir. Magnus tjáði mér að embættismenn í Kína eiga stæstu bílana og húsin. Kínverjar reyna samt að halda andlitinu út á við og sporna við spillingu. Þeir hengdu heilbrigðisráðherran í fyrra þar sem hann var orðinn frekar gráðugur. 

Aðal vandamál þessara þjóðar er samt menntunarleysi. Sú snjalla hugmynd kommúnista foringjans Maó að aflífa allt menntað fólk í menningarbyltingunni virkaði hreinlega ekki. Það vantar menntað fólk í Kína til að geta stjórnað þessu landi og leiða það inn á 21. öldina. Hvað verður um þjóð þar sem býr um 1,3 billjarður og fólki, allir sem vita eitthvað eru drepnir, restin af fólkinu og börnin þeirra eru menntuð af skítugum sveitaköllum. Þetta er eins og fllóamenn myndu taka öll völdin á Íslandi og þeirra hlutverk væri að mennta ungdóm okkar ágæta lands. (Eins og við eigum ekki við nóg áfengis og rugludalla vandamál að stríða á Íslandi eins og staðan er í dag.) 

Já, það er mikil kaldhæðni á bakvið það, að einn klókasti kynnstofn fyrr á öldum, þeir sem fundu upp púðrið, bjuggu yfir hámenningu og byggðu Kínamúr 700 árum fyrir krist, sjái ekkert fram fyrir nefið á sér. Í svörtust Afríku tala menn smá ensku, þeir eru bara ekki nógu klókir til að láta verða af hlutunum. 

Já, það finnast víða tækifæri í Kína og möguleikarnir til ávaxta pund sitt eru til staðar. Eini galli er, að sá einstaklingurinn verður að búa í landinu og það er meira en að segja það. Kína er eins og önnur pláhneta, umferðin er brjáluð, þeir eiga enginn umskipti við alheiminn, ríkistjórninn ritskoðar allt og svo kunna þeir ekki mannasiði. Skrattinn sem sat við hliðina á mér í internet kaffinu um daginn hrækti svo stíft á gólfið að ég var næstum því búinn að rassskella hann. Magnus vinur minn tjáði mér að hann verður alltaf að laumast á undan kínverjunum í mötuneytið til að borða í hádeginu. Þeir subba svo mikið út, og spýta svo mikið á gólfið meðan þeir borða að siðmentuðu fólki verður óglatti.

Það komu um 128 miljónir ferða manna til Shanghai í fyrra, 125 miljónir Kínverja og 3 miljónir útlendinga. Ég held að það væri best fyrir umheiminn að láta þennan skríl eiga sig, kíkja kannski á þau eftir 100 ár og sjá hvort þeir séu búnir að bæta sig.

Gleðilega Ólympíuleika 2008.

Bragason.

Við erum komin til Bangkok, flugið gekk rosalega vel þrátt fyrir klukkutímabið í vélinni sjálfri á flugvellinum. Það er yndislegt að vera komin aftur til Tælands, kaldur Singha klár á kantinum, United - Blackburn á morgun í sjónvarpinu og 30 stiga hiti úti. Slæmu fréttirnar eru samt að Rooney er meiddur og verður frá í fjórar vikur. Þetta er mikið sjokk enda mikilvægir leikir fram að jólum, hef samt trú á því að hann verði tilbúinn fyrr en menn héldu í fyrstu.

Rooney klikkar ekki þegar mikið liggur við. Kannski að greyið hann Saha fá séns í byrjunarliðinu þar sem Rooney er kominn á listann, ég myndi setja pening á að Saha skori um helgina eftir klafs í teignum og tryggi United 2-1 sigur. Það er kannski ágætt að Rooney taki út meiðsli núna og verði í stað heill í mars, april og mai. Ég gæti trúað því að Fabregas meiðist um eða eftir jól og Arsenal muni tapa dýrmætum stigum.  Það verði þetta tímabil sem muni skilja liðin að að lokum og Man U verður meistari.

Ég var einnig að vona að Arsenal myndi spila fljótlega við Blackburn, þar sem þeir tapa alltaf þeim leik en Gessi Gun tjáði mér að þeir eru búnir að spila við þá í fyrri umferðinni og gerðu jafntefli. (Lehman klúðraði víst leiknum). Gessi alltaf með hlutina á hreinu.

Einsó hlýtur líka að vera mjög glaður eftir 8-0 sigur í vikunni sem leið, ég skynjaði smá skjálfta í honum þegar ég talaði við hann nokkrum tímum áður en leikur hófst. Það borgar sig ekki að afskrifa Liverpool en þeir eru samt í erfiðri stöðu.

Samt sem áður... það er von á funheitu bloggi á morgun af Kínaferðinni. Við erum svo syfjuð eftir 6 tíma flug og orkum ekki að skrifa ferðasögur í dag. Á morgun þurfum við líka að finna einhverja Tælenska eyju til að eyða síðustu tveimur til þremur vikum ferðarinnar. Ég verð að fá smá lit á "másinn" áður en við höldum heim. Það er reyndar smá vandarmál með rómaða-sólar-strandar-paradísar-ferð, það er rigning á allri suðaustur strönd Tælands eins og er og spáin er ekki góð.

Það er erfitt að spá fyrir um veður á þessum tíma, um 90% er 30 stiga hiti og sól á þessum tíma en það getur líka ringt. Ég gæti trúað því að það eru ansi margir heima sem væru til í taka sér smá frí frá hálkunni og rokinu á Íslandi og skella sér í smá Beach stemmningu í tvær vikur, svona rétt fyirir jólin (rétt upp hönd, ekki vera feiminn það sér ykkur enginn).

Þó að það sé rigning á suðaustur strönd landsins er samt endalaust til af einhverjum Tælenskum eyja klösum með hvítum sandi og bláum sjó, þannig að við hljótum að finna eitthvað. Planið var að flúga til Phuket og taka síðan local bát frá höfninni á eyju sem heitir Phi Phi.

Phi Phi er náttúruperla við suðvestur ströndina, hún er mjög einangruð og laus við alla ferðamennina sem ná ekki lengra en á alþjóðaflugvöllinn í Phuket. Í Phi Phi er hægt að leiga nýtískulega strandkofa fyrir lítin pening og þar finnast margir af bestu sjávarveitingarstöðum Tælandans. Einsó var rosalega hrifinn af grilluðu sjó bassa þegar þau skötuhjú voru með í för og gaf líka Thai ölinu háa einkunn. Eftir mjög spennandi og skemmtilega en erfiða dvöl í Kína verður ekkert betra en halla sér aftur í góðum bekk, á góðum stað og slappa af.

Jæja, ég ætla að hætta í bili, frúin eflaust sofnuð upp á herbergi, lofa skemmtilegu bloggi á morgun enda erum við búin að upplifa marga frábæra daga í Kína.

Hilsen,

Bragason

...thar sem allt er i fina - nema hvad ad ekki er haegt ad snua lyklabordinu yfir a astkaera ylhyra og thvi verdur faerslan ekki long ad sinni - bara svona rett til thess ad lata i okkur heyra.

Vid gengum a Kinamurnum i dag - thad var olysanlegt!!! Otrulega fallegt, otrulega magnad og otrulega BRATT!!!! Og best af ollu - thad voru engir adrir ferdamenn! Vid hittum nefnilega Astrala a bar a fostudagskvoldid sem thekkti bilstjora sem vissi um stad... en thad er onnur og lengri saga :-)

Vid kvedjum Beijing, og thar med Kina, a laugardaginn og fljugum til Taelands thar sem vid munum eyda sidustu 2 vikum ferdalagsins. Vid lofum ad skrifa LANGT og ytarlegt Kinablogg thegar vid erum komin til Bangkok.

Thangad til naest godir halsar, hafid thad sem allra best,

ykkar einlaega fru Bragason.

Saelt veri folkid!

 Tha eru skothjuin komin til Beijing og allt gott ad fretta en vegna taeknilegra ordugleika (ekki haegt ad snua yfir a islenskt lyklabord) verdur faerslan ekki lengri ad sinni - skrifum FLJOTT aftur!

 Over and out ur kuldanum i Beijing - erum buin ad skipta stuttbuxum og odrum solarklaednadi ut fyrir dunulupu, hufu og vettlinga!

Hr. og Fru Bragason.

Yángshúo 18. - 24.október

Jæja gott fólk, þá er nú aldeilis komin tími fyrir fréttafærslu frá Keisaranum í Kína og hans frú!

Viljum við biðja okkar dyggu og trúföstu lesendur velvirðingar á risjóttum fréttaflutningi undanfarið! Við erum bara búin að vera á svo miklu flakki og þvælingi síðastliðna viku og þess vegna átt hægara um vik með að láta í okkur heyra. But we are still here!

Við vorum semsagt viku í Yángshúo, sem er alveg ótrúlega fallegur bær i Suður Kína, mitt í fjallasal ef svo má segja. Minnti okkur svolítið á klettana í Vestmannaeyjum - bara miklu stærra og óteljandi "smá-fjöll".

Við leigðum okkur hjól í nokkrum sinnum - fyrst tvímenningshjól en næst ekki tvímenningshjól! Það var dálítið erfitt að hjóla saman á einu hjóli! Það var frábært að geta hjólað um og veðrið var fullkomið - ekki of heitt og sveitt - bara ákkúrat passlegt (ca. 20 stig). Og landslagið er ótrúlega fallegt! Kínverjar eiga til orðatiltæki (Kínverjar eiga GRÍÐARLEGA mörg orðatiltæki og málshætti!) sem er eitthvað á þá leið að á himnum finni maður Paradís en á jörðu finni maður Yángshúo!

Við fórum líka í siglingu á ánni Li, þar sem það er eitthvað sem allir verða að gera þegar þeir koma til Yángshúo. Og fallegt var það, en ansi mikill "túrisma" bragur á öllu. Það var svo mikil umferð á ánni að við þurftum að bíða í röð, bátaröð á ánni í hátt í klukkutíma, svo mikil var umferðin!  

Við erum ennþá ekki búin að kaupa okkur kínverska frasabók, þannig að pantanir á kínverskum veitingahúsum eru...tja...skemmtileg áksorun, eigum við ekki segja það bara!

Eitt kvöldið vorum við t.d. búin að ákveða að fara og borða lokal mat, beer-fish kallast einn þekktasti réttur héraðsins og ég var búin að lesa um einhvern agalega góðan stað þar sem kokkurinn væri fimmfaldur héraðsmeistari í smá-fisk-réttum. Hvorki meira né minna! Þangað vildi ég fara! Ég fann staðinn á kortinu og af stað héldum við skötuhjúin. Það er ótrúlegt hvað maður getur villst, þrátt fyrir að vera með kort!!! En það er líka dálítið erfitt þegar flestar götur eru bara merktar á kínversku, þ.e.a.s. með kanji (kínverskum táknum)! En eftir að hafa villst og spurgt til vegar og eftir að hafa labbað litlar, þröngar og dimmar götur - fundum við staðinn! Það voru engir aðrir gestir - nokkur borð og mörg risastór fiskabúr með allskonar fiskum! Fiskarnir voru ekki til skrauts - fiskarnir voru fiskar sem áttu eftir að breytast í "beer fish"!

Starfsfólkið var afskaplega vinalegt og ein stúlkan sagði brosandi "beer-fish" þegar hún sá okkur. Við brostum á móti og kinkuðum ákaft kolli. Stúlkan bauð okkur til sætis og náði í matseðil. Matseðillinn var á kínversku. Nú voru góð ráð dýr! Við sögðum "beer-fish" og hún kinkaði kolli og benti á matseðillinn aftur, það voru greinilega margar útgáfur af þessum héraðsrétti. Við bentum bara á eitthvað og vonuðum það besta! Eftir stutta stund kom kokkurinn út með plastpoka og einhvers konar vigt í hönd, benti á einn af fiskunum og horfði spurnaraugum á okkur. Við kinkuðum kolli. Þessi fiskur leit bara ljómandi út! Fiskurinn var tekinn upp úr búrinu og settur ofan í pokann. Hálftíma síðar fengum við matinn okkar - þvílíkt lostæti! Það borgaði sig sko virkilega að þramma um dimmar og þröngar götur í leit að veitingahúsi fimmfalda héraðsmeistarans í smá fisks réttum!

Við höfðum það semsagt ljómandi gott í Yángshúo í viku en þaðan flugum við svo til Shanghai, þar sem við erum nú búin að vera í 4 daga.

Shanghai er virkilega STÓRBORG! Mikið af fólki og bara mikið af öllu! Ekkert sérlega falleg borg en ótrúlega spennandi. Og við erum svo heppin að Magnus og Linn, vinir Adda úr skólanum eru búin að vera með okkur alla dagana, bjóða okkur í mat, fara með okkur á æðislega veitingastaði og sýna okkur staði sem maður myndi ekki sjá sem venjulegur ferðamaður.

A miðvikudaginn förum við svo til Bejing, líka með flugi, og verðum þar í viku, skoðum hinn mikla múr, torg hins himneska friðar og allt sem maður nú skoðar í þessari merku borg.

Ég hef þetta ekki lengra núna, erum á leiðinni með Magnus á markaðinn og í gönguferð meðfram ánni og skoða skýjakljúfa!!!

hilsen,

Frú Bragason.

Kína, við vissum eiginlega ekkert við hverju við ættum að búast. Rosalega stórt land, endalaust af fólki og mikil menning. Kína er eins og risastór sælgætisbúð og möguleikarnir eru endalausir. Við höfðum ákveðið að eyða 4-5 vikum í Kína en vissum ekkert hvert við vorum að fara. Við teiknuðum upp gróft plan, hvert okkur langaði að fara en urðum fljótt að breyta því vegna þess hve langar vegalengdirnar eru.

Að fara milli bæja í Kína getur verið 8 tíma rútuferð en á kortinu lítur það út eins og við höfum varla færst neitt. Við völdum því þrjá staði sem við ætlum að heimsækja í þessari ferð. Yangshuo, Shanghai og Peking. Rúta til Yangshuo frá landamærunum, flug til Shanghai og flug til Peking. Fyrsti áfangastaður var Yangshuo í Guanxi héraði í suður Kína.

Við þurftum að vakna klukkan hálf fimm um morguninn þar sem lestin frá Hanoi að landamærunm átti að fara klukkan 05:40. Það var ennþá niða myrkur þegar við komum á lestarstöðina en mikið líf, viétnamar taka greinilega daginn snemma. Við keyptum brauð, banana og vatn af gamallri konu auk þess að ná í lestarmiðana. Miðasölukonan benti okkur að labba í kringum húsið til að finna spor fimm og lestina til Dong Dang. Dong Dang er viétnamíski bærinn sem liggur að landamærum Kína og við ætluðum okkur þar í gegn. Með brauðhleifana skarkalöguðumst við bakvið rútustöðina í leit að sporinu, við fundum lestarvörð sýndum honum miðana og hann hjálpaði okkur að finna sætin okkar.

Lestin bar það nú með sér að vera lífsreynd og hafa ófáa kílómetrana farið. Ég leit á ástina, hún brosti og inn í vagninn fórum við. Það var nú ekkert ljós í vagninum, þanning að við þurftum að elta vasaljós varðarins. Vörðurinn vakti nokkra heimilislausa menn sem sofið höfðu í lestinni um nóttina og benti okkur á hvar við ættum að sitja.

Oft á tíðum þegar við vorum að bóka lestarferðir hafði ég velt fyrir mér hver væri munurinn á soft seat og hard seat. Við höfðum alltaf valið soft seat þegar það var möguleiki en í þessari ágætuferð til Dong Dang var það ekki valmöguleiki. Eftir að við sáum á eftir heimilislausa fólkinu, stóðum við ein í rökvuðum lestarvagninum við sætin okkar sem voru byggð úr tré. Hard seat voru einhverskonar garðbekkir sem við áttum að sitja á í sjö klukkutíma. Ég leit á ástina þar sem hún stóð með stýrurnar í augunu og brauðið í poka. Við sprungum úr hlátri, einhverskonar hæðnishlátur. Ég gekk frá bakpokunum og saman settumst við niður. Jæja ástin, hvað ertu með í plastpokanum sagði ég kíminn? Saman sátum við í myrkrinu og borðuðum morgunverð í lestinni sem gat verið á leið til Auschwitz.

Eftir sjö tíma lestarferð og all nokkrar tilraunir til að finna góða stellingu til að sofna, komum við til Dong Dang. Lestarstöðin er fimm km frá landamærastöðinni, þannig að við þurftum að setjast á mótorhljól. Ástin skellti sér aftan á hjá einhverjum heimamanninum, eins þraulvön mótorhjóla gella. Ég dílaði verðið og af stað fórum við í átt að landamærunum. Eftir nokkrar mínútur komum við að vegabréfaskoðuninni. Mótorhjólamaðurinn benti okkur á matsölustað við hliðina á skoðunarskúrnum og sagði að þar væri hægt að fá að borða. Ég leit á ástina, við höfðum ekkert borðað í nokkra klukkutíma og ákváðum því að eyða síðastu viétnömsku aurunum okkar.

Með bakpokana örkuðum við inn á einhvern local stað og hugðumst setjast niður. Þegar við komum inn var eins og tíminn stæði í stað. Það þagnaði allt saman, allir litu upp og hættu að borða. Ég kyngdi niður í þurran hálsinn og leitaði eftir lausu borði. Það var ekkert laust borð. Við stóðum eins og tveir álfar á miðju gólfinu og hringsnérumst. Þetta hefði nú ekki verið eins vandræðalegt ef við hefðum fengið sæti. Ég labbaði að afgreiðsluborðinu og spurði; do you have a menu? Allir á búllunni fylgdust með, það mátti heyra saumnál detta, það var eins og þetta fólk hefði aldrei séð hvítan mann áður. Afgreiðslumaðurinn leit á mig og skildi ekkert hvað ég var að segja. Í panic kasti vatt ég mér að einum heimamanninum og benti á súpuskál, aaa sagði þjóninn, hann sameinaði einhverja stóla og bjó til pláss fyrir okkur.

Við settumst niður og litum á fólkið sem starði á okkur. Ég reyndi að brosa en ástin var ekki sátt, hana langaði ekki í súpuna. Ég reyndi að tala hana til og útskýra að vegna aðstæðna yrði hún að éta súpuna og að það kæmu eflaust grjón með. Fólkið í salnum byrjaði nú að borða aftur en hafðu nú samt auga á okkur. Mér þótti þetta nú frekar skrítið, það var eins og allir ferðamenn sem hér ættu leið um færu beint í gengnum landamærin án þess að stoppa.

Það er erfitt að ferðast með ástinni þegar hún er svöng, hún verður svo örg, þannig ég varð að reyna að koma súpunni niður í hana. Súpan kom og var bambussúpa með kjöt bitum. Hún var allt of beisk ég gat varla étið hana sjálfur þannig við leyfðum henni. Þjóninn kom svo með stóra skál af grjónum, fullan disk af soðnu hvítkáli og tofu. Tofu er eitthvað sem ég hef aldrei getað borðað, bragðast svolítið eins og blautur svampur. Við borðuðum hvítkálið, grjónin og drifum okkur svo af stað í vegabréfsskoðunina.

Skoðunin gekk vel og út úr Viétnam fórum við. Við tók 500 metra DMZ (demilitarized zone) hlutlaust svæði, við gengum meðfram langri götu í átt að Kína. Við fórum líka í gegn þar, ekkert mál. Ég skipti restinni af viétnamíska gjaldeyrinnum í kínverskt yuan hjá manni sem sagðist vera "löggiltur" gjaldeyris meistari. Hann rétti mér gjaldeyri sem gat hafa verið Matador peningur, þar sem við höfðum ekki hugmynd um hvernig kínverskur gjaldeyrir lét út. Ég lyfti peningnum upp í ljósið og sá Mao foringja lýsa í gegnum pappírinn.

Við tókum frekar dýran leigubíl til Pingxiang sem er landamærabærinn Kína meginn, en peningarnir virkuðu. Þegar við komum til Pingxiang vorum við orðin peningalaus, áttum einungis 56 yuan eftir. Planið var að taka rútu til Nanning og sofa þar eina nótt áður en við myndum halda áfram til Yangshuo, sem er sögð paradís á jörðu. Þar ætluðum við að dvelja sjö daga áður en við myndum fljúga til Shanghai. Leigubíllinn stoppaði og það var hraðbanki hinumegin við götuna. Ég sagði ástinni að bíða á með ég myndi sækja pening. Hraðbankinn var bilaður, enn og aftur sagði ég ástinni að bíða með bakpokana á meðan ég myndi leita að öðrum banka neðar í götunni.

Ég fór í tvo banka sem voru í nágrenninu, einn sagðist ekki geta afgreitt þetta kort, annar talaði kínversku til baka og spítti út úr sér kortinu mínu. Þannig við vorum peningalaus og hraðbankarnir vildu ekki íslensk kort. Nú voru góð ráð dýr.

Við ákváðum að labba að lestarstöðinni og athuga hvort við gætum borgað rútumiðann til Nanning með Visa. Ég fór og talaði við afgreiðslukonuna, hún talaði enga ensku. Ég sagði; Nanning, two people, how much. Hún skrifaði á miða 30, ég veifaði Visa kortinu og hún hristi hausinn. Ég hugsaði með mér; 30 yuan stikkið, 60 í heildina fyrir tvo miða. Ég fór ofan í vasann minn og fann 56 kínversk yuan sem ég átti eftir frá leigubílaferðinni, okkur vantaði fjögur yuan.

Ég tók upp tvo krumpaða dollara sem ég fann í vasanum, saman voru þeir 16 yuan. Ég brosti framan í konuna, en varð alltaf að hleypa næsta manni framfyrir mig öðru hverju. Ef það er eitthvað sem við erum búinn að læra um kínverjana, þá geta þeir ekki beðið í röð. Troðast fram fyrir, ekki bara okkur heldur hvorn annan.  

Nú var vinkona mín í afgreiðslunni komin með enska-kínverska frasabók. Hún fletti varfærnislega í gegnum bókina og sýndi mér setningu sem á stóð; please wait. Rútann átti að fara 15:30, eftir 10 mínútur. Ég var með smá stress í maganum þar við yrðum að komast úr þessum litla bæ til að geta tekið út meiri pening. Ég beið og brosti til ástarinnar sem sat í fjarlægð með bakpokana og vissi ekki neitt hvað var að gerast. 

Allt í einu kom að mér kínverskur maður með unga stúlku með sér. Hann ók móturhljóli með aftan í vagn fyrir túrista. Hann var líka “löglegur” gjaldeyrismeistari og var kominn til að skipta dollurunum mínum tveimur. Konan í afgreiðslunni hafði hringt í hann og bjóst hann eflaust við stórviðskiptum. Þegar ég sýndi honum dollarana mína tvo, þá varð hann loftlaus.

Maðurinn talaði litla ensku og var unga stúlkan mætt sem þýðönd. Maðurinn bað mig um að kíkja aftur í veskið mitt og athuga hvort ég hefði ekki svolítið meira af dollurum. Ég sýndi honum götótta budduna og sagði að hraðbankinn væri bilaður. Hann brosti, leit í kringum sig og varð hugsi. Hann sá síðan ástina og varð hinn glaðasti, hann hélt að ástin lumaði á dollurum, svo var ekki.  

Allt í einu benti maðurinn á sólgleraugu ástarinnar, sem voru gömul úr HM verslun í Kaupmannahöfn. Hann bað stúlkuna um að þýða; how much for the glasses? Ég leit á ástina og vissi að hún væri alveg til í að láta gleraugun þar sem við vorum búinn að vera að leita að nýjum hvort sem er. 10 yuan sagði ég og beið spenntur eftir svari við þessum ótrúlegu viðskiptum fyrir rútumiða. Okey, sagði maðurinn og brosti.

Það voru 3 mínútur þangað til að rútan færi til Nanning. Ég hentist að afgreiðsluborðinu; it is me again sagði ég og veifaði nýjasta 10 yuan seðlinum mínum framan í afgreiðslu konuna. Hún brosti, en himinn og jörð féll er afgreiðslukonan áttaði sig á því að ég vildi tvo miða. Tveir miðar voru 120 yuan. 

Við hliðina á mér stóð kínverjinn með sólglraugun hennar Hildar og hristi hausinn. Ég benti á miðan sem afgreiðslukonan hafði skrifað 30 yuan á í upphafi. Unga þýðöndin tjáði mér það að á miðanum stæði að lestinn færi um 30 (klukkan 15:30). Ég leit á afgreiðslukonuna og vonbrigðin leyndu sér ekki í augum mér.

Ég gekk niðurlútur að ástinni og útskýrði fyrir henni hvað hefði gerst. Kínverjinn kom líka með nýju sólgleraugun á nefinu og spurði hvort við værum með myndavél. Lómurinn hugsaði ég. How much sagði gamli. Ég hreytti út úr mér að við værum með japanska gæðavél og hann hefði ekki efni á henni. Hann skildi mig hvort er ekki og leit á þýðöndina. How much sagði þýðöndin. Ég gekk af stað með bakpokann án þess að svara. Ástin útskýrði að myndavélin hennar væri ekki til sölu og kvaddi.  

Við löbbuðum í átt að hóteli sem ég hafði séð neðar í götunni. Eini möguleikinn væri að gista eina nótt í bænum og athuga hraðbankana morguninn eftir. Saman gengum við hjónin niður götuna og í átt að hótelinu. Ég sagði ástinni að bíða fyrir utan hótelið á meðan ég athugaði verðið fyrir eina nótt. Við vorum ekkert búinn að sofa nóttina áður en við fórum af stað og vorum búinn að ferðast í gegnum tvær landamærastöðvar á um tíu tímum. Við vorum dauðþreytt og ástinni var sama hvað hótelið myndi kosta, bara að við kæmust inn til að sofa.

Ég labbaði í kringum bygginguna sem var ekki hótel, einungis auglýsing.  Þegar ég kom til baka var kínverjinn og þýðöndin komin aftur og stóðu hjá Hildi. Ég sagði manninum að við myndum bara sofa á hóteli í nótt og athuga bankann morguninn eftir. Kínverjinn sagði í gegnum þýðöndina að það væri ekki hægt, þar sem við ættum ekki pening.

Ég var nú orðinn svolítið pirraður á þessum skratta og hans tilraunum til að kaupa dótið okkar. Ég hélt samt ró minni og sagði honum að ég myndi borga herbergið með Visa. Þá sagði þýðöndin; sorry, no visa in China hotels! 

Nú fyrst brá mér, við vorum ekki að fá gistingu, hvar áttum við að sofa yfir nóttina? Ég leit á ástina og sagði; ástin, við verðum að sofa á götunni í nótt. Þá sagði ástin við þýðöndina; is there another bank in this town. Þýðöndin talaði við kínverjan og hann sagði yes.

Við settum bakpokana inn í hjólavagninn og þurstum af stað í leit að banka. Við fundum banka og fórum inn. Ég stakk kortinu mínu inn í vélina, röddin sagði eitthvað á kínversku og neitaði að skila kortinu mínu út aftur. Great, hugsaði ég, nú erum við ekki heldur með kortið. Kínverjinn kallaði á hjálp, öryggisvörðurinn kom náði kortinu út og sagði að hraðbankinn fyrir útlendinga væri fyrir utan bankann.

Viti menn hraðbankinn virkaði, ég sem hafði enga trú á þessu, varð allt í einu ofsa glaður. Ég faðmaði kínverjann sem var með nýju sólgleraugun á nefinu og skoppaði til baka til ástarinnar. Nú verðum við að drífa okkur, næsta rúta til Nanning fer eftir 4 mínútur sagði þýðöndin.  

Kínverjinn þandi mótorhljólið í áttina að rútustöðinni og inn komust við. Me again sagði ég við afgreiðslukonuna og lagði 120 yuan á borðið. Kínverjinn öskraði eitthvað að konunni (eflaust að flýta sér). Við hlupum út að rútunni, hún var ekki farin. Ég spurði manninn hvað ég ætti að borga honum. Hann pírði augun í gegnum hendurnar á sér, eins og hann væri að horfa í gegnum kíkji. Ég skildi ekkert hvað það átti að þýða en hann vildi engan pening.

Við stukkum inn í rútuna á meðan kínverjinn stóð fyrir utan og veifaði. Þar sem við sátum í rútunni, horfði ég út um gluggan og setti upp kíkji stellinguna án þess að vita hvað það þýddi. Kínverjinn skelli hló og rútan keyrði í burtu. 

Þegar við komum til Nanning eftir þriggja tíma rútuferð vorum við úrvinda. Hildur sofnaði í rútunni og ég náði að dotta líka, fyrsta skiptið á ævinni sem ég sofna í rútu. Á rútustöðin var stór veslunarmiðstöð og hótel.

Fyrir utan verslunarmiðstöðina var stórt skilti sem á stóð KFC (kjúklingur). Ástin missti sig af kætingi, enda skiljanlegt eftir erfiðan dag. Við fórum inn og úðuðum í okkur kjúkkling, frönskum og gosi. Eftir að við vorum búinn að borða fór ég út til að bóka hótelherbergi.

Þetta var í fyrsta skiptið sem við vorum ekki með pantaða gistingu fyrirfram. Við ætluðum líka bara að gista eina nótt og taka síðan rútuna til Yangshuo morguninn eftir. Ástin sat með bakpokana inn á KFC og sleiktu frönskubakkann á meðan hún beið. 

Ég gekk inn á hótelið og að afgfreiðsluborðinu. Þar var ung kínversk kona við störf. Hún talaði enga ensku. Ég sagði one room, two persons, one night? Hún sagði; rooo!!! Okey, hugsaði ég, þetta gæti orðið áskorun. Hún skildi ekki orðið herbergi á ensku og hló bara eins og tánings stelpa.

Ég tók upp blað og penna sem hún var með í afgreiðslunni. Fyrst teiknaði ég hurð, síðan teiknaði ég tvo spítukarla og annar var með tígó. Mjög svo stoltur sýndi ég henni teikninguna, hún var engu nær.  Ég sá verðtöflu hanga fyrir aftan hana á vegnum og sagði; price, price. Hún snéri sér við og sagði aaa, tók upp símann og hringdi. Hún lagði niður tólið og brosti. Ég horfði á hana, okey, hvað næst. Hún sagði ekki orð heldur horfði bara á mig. Saman stóðum við auglitis til auglitis og engin sagði neitt. Is someone coming; sagði ég. Hún brosti. Ég vissi ekkert hvað ég átti að gera, átti ég að bíða eða fara...

Ég ákvað að bíða, þetta var hótel og við höfðum ekkert annað að fara.  Ég stóð við afgreiðsluborðið þegar önnur ung kínversk kona kom og sagði; may I help you. Ég bókaði herbergið, sótti ástina og henti frönskubakkanum. Við fórum upp á herbergið og sofnuðum strax.

Við vöknuðum klukkan 9:00 og náðum morgunmatnum sem var til kl:9.30. Saman gengum við hjóninn inn á veitingarstað sem var samsíða hótelinu og héldum á morgunmats miðum sem við höfðum fengið kvöldið áður. Ung kínversk kona benti okkur að setjast niður og kom með matseðilinn sem var á kínversku.

Við spurðum hvort hún ætti matseðil á ensku, hún skildi okkur ekki. Ég leit á ástina, hún brosti, síðan útskýrði ég fyrir konunni með handa hreyfingum að hún yrði að panta fyrir okkur morgunmat. Við sátum mjög spennt og biðum eftir veitingunum. Fyrst kom á borðið grautur sem greinilega var soðinn upp úr kjúklingasoði. Ástinni fannst hann vondur en ég slafraði honum í mig. Næst kom tofu, það gat ég ekki borðað en ástin reyndi að kroppa í eitt stykkið. Því næst kom stúlkan með fimm bollur, einhverskonar deigbollur með túnfisk og laukfyllingu. Þetta fannst ástinni gott og reyndi að drekka sætan vökva úr skál með. Við borguðum extra fyrir vatsflöskur, átum bollurnar og fórum í rútuna. 

Rútuferðin til Yangshuo gekk vel, en þegar við komum á hótelið fundu þeir ekki neina hótel pöntun frá okkur og sögðust ekki nota internet bókanir. Þetta bókunarmál var allt hið skrítnasta, hjá hverjum bókaði ég eiginlega hótel?

Þegar við komuna til Yangshuo skánaði enskan hjá afgreiðslufólkinu eilítið en ég hugsaði með mér að næstu fjórar vikurnar gætu orðið erfiðar. Við fengum hótelherbergi en verðið var búið að hækka mikið. Við tókum eina nótt á þessu hóteli og skiptum síðan yfir á annað hótel morguninn eftir sem var tvisvar sinnum ódýrara. 

Bærinn Yangshuo er eitt það magnaðasta sem við höfum séð. Hann er byggður inn í miðjum klasa af klettum sem eru þakktir trjám (lime stone). Það erfitt að útskýra hvað þetta er, einhverskonar smá fjöll (berg) sem rísa um 50-100 metra upp í loftið og eru þakin trjám. Allt í kringum okkur eru þessi smá fjöll og í gegnum bæinn rennur áin Liu. Hótelið okkar stendur við ána og við erum að borga 900 kr íslenskar fyrir nóttina. Göturnar eru litlar og verslun er gífuleg, hér er hægt að kaupa allar merkjavörur heims á nokkra dollara. Gæðin á fötunum eru eflaust þau sömu og í Evrópu, þar sem þau eru nú flest öll saumuð hér hvort sem er. Við erum nú ekkert að kaupa neinn varning, en förum nú eflaust fljótlega að safna dóti í nýja tösku. 

Ég var búinn að ímynda mér að Kína væri þriðja heimsland með nokkrar borgir á hraðri uppleið. Það sem við höfum hins vegar séð hingað til minnir meira á Ameríku. Glænýjir tvíbreiðir vegir um allt, stórar nýjar byggingar, fólk mjög vel klætt og mikil viðskipti. Hér er allt morandi af ferðamönnum en þeir eru flest allir Kínverjar, heimamenn að ferðast. Kína sem er fjölmennasta land heims með 1.3 milljarð íbúa, stefnir á það að verða stærsta ferðamanna land heims 2020. Allur undibúningur miðast að því að taka á móti kínverjum. Þeir eru ekkert að púkka upp á vestræna ferðamenn og útskýrir það hvers vegna matseðlarnir eru allir á kínversku. Það leynast þó staðir, þar sem þjónustufólkið talar smá ensku og hefur matseðla á ensku. Við erum ekki búinn að kaupa okkur frasabók á kínversku en það er stefnan. 

Þetta verður ekki lengra í bili og góðar stundir 

Bragason

Síðan okkar hefur legið niðri í tvo daga þar sem allar færslur úr dagbók hrundu niður!!!

Viðgerðarmenn hafa unnið ötulum höndum við að finna meinið og það hefur tekist.

Von er á nýrri blog færslu í dagbókina mjög fljótlega.

Biðjum velunnara síðunar afsökunar á þessum óþægindum og vonum að þetta muni ekki koma fyrir aftur í nánustu framtíð.

Hilsen, Bragason.

Frá Dalat til Hoi An 28.9 -2.10

Þvílík upplifun, smá hræddur fyrst en svo var maður orðin svo vanur að maður hætti næstum að halda sér. Fimm dagar á skellinöðru í gegnum eitt fegursta land heims er upplifun sem hægt er að mæla með.

Stundum fengum við þá tilfinningu að við værum í frönsku ölpunum er við litum yfir fjallgarða, fossa og grjóna akra. Það eru kannski ekki grjóna akrar í frönsku ölpunum en fegurðin var enga að síður óbæranleg.Vietnömsku leiðsögumennirnir okkar Thai og Rocky voru öllum slóðum kunnugir. Þeir eru búnir að keyra þessa leið í yfir 10 ár og vissu nákvæmlega hvað við vorum að leita eftir. Við stoppuðum í hlaðinu hjá heimamönnum og okkur var ávallt boðið inn.

Við stoppuðum hjá gömlum bónda sem ræktaði silkiorma, mjög athyglisvert allt saman en bóndinn var ekkert að eyða allt of miklum tíma í ormana. Hann var fljótur að draga mig að hrísgrjóna gambranum sem hann var að brugga við hliðina á möðkunum í kjallaranum. Hann helti í lítið staup og brosti út að eyrum. Ég horfði framan í þennan litla mann sem var frekar tannlaus og kinkaði kolli á móti. Klukkan var níu um morguninn, ég er yfirhöfuð frekar lystalaus á morgnana þannig að áfengi var ekki eitthvað sem ég ætlaði mér. Bóndinn otaði að mér staupinu og gleðin skein úr andliti hans. Ég leit ofan í ílátið til að athuga hvort vökvinn væri nokkuð gruggugur, svo var ekki. Í sömu andrá kom yfir mig æskuminning, lyktin minnti mig á Fossheiði 2, þegar gestaklósettið var bilað.  Ég skelti helvítinu í mig, níðsterkur andskoti, ég kúgaðist, bóndinn skellti upp úr og klappaði mér á bakið. Ég kallaði fram falsað bros en mér leið ömurlega. Ég þakkaði fyrir mig og við héldum ferðinni áfram.

Víetnam er næst stæðsti kaffi framleiðandi heims, næst stæsti hrísgrjónaframleiðandi heims og vegna mismunandi hita og rakastigs geta viétnamar ræktað flesta ávexti sem fyrirfinnast á jarðarskorpunni. Sem viðskiptafræði nemi var ég nú mjög áhuga samur um allan útflutning frá þessu landi og spurði Rocky mikið um allt sem snérist að útflutningi. Sem kommúnista land er Viétnam frekar lokað fyrir vestrænum viðskiptamönnum og ríkistjórnin stjórnar flest öllu þó svo bændurnir eigi löndin sín.

Rocky spurði mig líka mikið um Ísland og alla þá þróun sem þar hefur orðið. Allar mínar hugmyndir um kaffiútflutning snerust í höndum á mér er Rocky komst að því að á Íslandi er vöntun á starfsfólki. Hann gat reddað ódýru vinnufólki frá Laos og Kambódíu. Ég hló nú með til að byrja með en Rocky veðraðist allur upp og talaði stanslaust um fólk smygl. Eldsnöggt sá ég sjálfan mig sem næsta Eið Baldvins að pína einhverja asíubúa í einhverjum skúr í Rvk. Ég skipti um umræðuefni og við töluðum aldrei aftur um viðskipti Rocky og ég.

Gistiaðstaðan í ferðinni var nú öll til fyrirmyndar, rosa fín herbergi í frönskum stíl. Við borðum á kvöldin með Rocky og Thai og var maturinn vægast sagt frábær. Ég er búinn að eiga við steinsmuga vandamál að stríða í um þrjár vikur en er allur að koma til. Það er oft erfitt að vita hvað maður á að borða og þess vegna gott að fara með heimamönnum út og borða það sem þeir borða. Einn af hápunktum ferðarinnar var grillveisla í Kon Tum.

Við komum inn í skemmu var full af bláum reyk, inn á milli sat fólk með stórt grill á borðinu hjá sér og kælibox fullt af bjór. Við settumst niður, Thai pantaði matinn og útskýrði fyrir okkur að í skóginum findust vernduð dýr sem ekki mætti veiða en það væru þjóðernisbrot (ættbálkar) sem stunduðu þó þessar veiðar og hefðu alltaf gert. Þessi þjóðernisbrot, sem eru bláfátæk, reyna að koma þessum dýrum í verð og við vorum stödd á veitingastað sem verslaði með þessi dýr.

Ég leit nú á hana Hildi mína og sá strax að henni leist nú ekki á blikuna. Mér stóð ekki heldur alveg sama og á augarbragði fór ég í huganum í gegnum öll þau kvikindi sem finnast í skóginum sem ég treysti mér ekki til að borða.

Hildur tók loforð af Thai að við værum ekki að fara að borða hunda, því við höfðum séð litla hvolpa í búrum sem voru seldir eftir vigt á markaðinum.Thai lofaði því og sagði að við værum að fara að borða dádýr, villisvín og "weasel". Ég leit á Hildi og við vorum nú ekki alveg viss hvað væri "weasel". Ég sá strax fyrir mér eitthvað loðið dýr sem væri svipað og refur. Ég giskaði á mörð, án þess að vita hvað mörður væri. Ástin var frekar tortryggin en við létum vaða í kjötið sem var baðað upp úr grillsósu og bragðaðist ljúfenglega.

Við brostum út af eyrum og úðuðum í okkur veisluföngunum. Sjaldan hef ég fengið eins góðan grillmat og Saigon ölið er bara farið að bragðast vel. Er við komumst til byggða og ég náði að googla weasel, kom í ljós að við borðuðum hreysikött. Ástin ætlar ekki að borða hreysikattarkjöt aftur.

Við áttum líka frábæra stund með Rocky, Thai og fleiri vinum í karaoke eitt kvöldið. Rocky er mikill söngfugl, hann kann þó ekki mikið af enskum textum en söng fullum hálsi á skellinöðrunni megnið af ferðinni, með mig aftan á. Hann var búinn að hafa orð á því að við ættum að skella okkur saman eitt kvöldið í Karaoke. Það var nú ekki málið, þegar ég bjó í Tokyo fór ég oft með fjölskyldu minni í karaoke og taldist því frekar reyndur. Hildur ólst líka upp við karaoke græjur á heimili sínu þar sem foreldrar hennar höfðu keypt slíkt tæki á ferð sinni um Singapore fyrir mörgum árum.

Við klæddum okkur í okkar fínasta og héldum glöð í bragði af stað með Rocky og Thai í karaoke. Við ókum á skellinöðrunum inn í íbúðarhverfið og stoppuðum fyrir utan hús eitt. Thai bankaði á dyrnar, kona opnaði dyrnar, og Thai spurði hvort við mættum koma inn og syngja karaoke. Ég leit á Hildi, hún á mig og við vissum ekki neitt. Eftir smá stund kom konan aftur og sagði að við mættum koma inn. Það var ekki að spyrja að því, karaoke græjan var tengd við heimilissjónvarpið og kom húsfreyjan með banana og appelsínur handa gestunum. Rocky reið á vaðið með einum sígildum viétnamískum hittara. Stemmning var ramögnuðu og fjölskyldu meðlimir komu og sungu líka. Hildur, sem hefur sungið karaoke í flestum sýslum Viétnam lét heldur ekki sitt eftir liggja og heillaði mannskapinn með bítlalagi.

Kvöldið sem leit út fyrir að verða mjög súrt varð alveg frábært í alla staði. Ég var orðin svo spenntur að ég úðaði í banönunum. Það var erfitt að skilja viétnamísku lögin en maður lét sig nægja að horfa á myndböndin og klappa með. Það var svolítil 80´s stemmning yfir öllu enda karaoke spólurnar frekar gamlar en það var allt í lagi.

Við erum búin að vera í Hoi An í fjóra daga og borgin er alveg frábær. Gamli hlutinn saman stendur af litlu þröngum götum og mikið er um kaffihús, listagallerí og smásölubása. Við erum búinn dansa mikið með Áströlum og Írum á kvöldin og allir hafa sína sögu að segja. Við tökum rútuna á morgun til Hué og munum eyða helginni þar. Ég vona að hótelið sé með gerfihnattadisk svo ég sjái leiki helgarinnar í enska fótboltanum.

Bless, bless

Bragason.